Pascha, 1990

“Στο Παρίσι μου πρόσφεραν κάτι αυγά κόκκινά για το Πάσχα και ένα τσουρέκι. Μου είπαν “Πάρτα αυτά, είναι απ’ την Ελλάδα,” κι εγώ περιχαρής τα πήρα και καθώς καθάριζα το ένα αυγό, τα χέρια μου κοκκίνισαν, σαν να γέμισαν αίματα. Ήταν η μπογιά κακής ποιότητας που βγήκε στο ασπράδι. Επιπλέον λέω: “Ας φάω το τσουρέκι.” Το κόβω και ήταν σαν πέτρα. Τα πέταξα όλα. Έτσι είναι τα πιο πολλά πράγματα σήμερα. Έγιναν μίζερα και φτωχά, κακής ποιότητας. Από έπιπλα, ρούχα, μέχρι έργα. Όλα γίνονται για μία κατανάλωση. Αγοράζουν ρούχα για εντύπωση, να βλέπουν την μάρκα. Και είναι όλα ίδια, τα μοδάτα. Όλοι φορούν τα ίδια και νομίζουν ότι εντυπωσιάζουν. Αλλά πώς να ξεχωρίζουν όταν φέρουν τις ίδιες τσάντες, τα ίδια παπούτσια και ρούχα? Ιδού η απορία.”

"In Paris they offered me some red eggs for Easter and a bun. They told me "Take these, they’re from Greece,” and I took them without hesitation, and as I was cleaning an egg, my hands turned red, as if they were filled with blood. It was the poor quality paint that came out in white. In addition, I say: “Let’s eat the bun.” I cut it and it was like a stone. I threw it all away. This is how most things are nowadays. They became miserable and poor, of poor quality. From furniture, clothing, to projects. Everything is made for consumption. They buy clothes to impress, to see the brand. And they are all the same, the fashionable ones. Everyone wears the same and thinks they are impressive. But how can they stand out when they carry the same bags, shoes and clothes? Here is the question.“

— Alekos Fassianos